Ξένες γόπες

Χάθηκες.
Χάθηκα.
Σε δρόμους απροσδόκητα γνωστούς.
Ψάχνω να βρω αλήθειες και αποτσίγαρα.
Ν'ανάψω και να καούν τα ψέμματα.
Θα 'ναι ξάστερα απόψε μωρό μου.
Θα ζωγραφίσω μάτια σε παντζούρια μισάνοιχτα,
σαν θα 'ρθει το πρωί να δεις τον κόσμο με άλλη όψη.



Θέλω να βγεί το ψέμα απ'τη ζωή μου. Μα είσαι στ'αλήθεια τόσο δυνατός ή τόσο τρελός να δεχτείς την αλήθεια Μου?

Συνήθειας το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

Και παίρνοντας την πάσα από τον μικρό ξανθό και αγαπησιάρη φίλο μου, έχω να δηλώσω τα εξής:

Μία ώρα, κάθε μέρα, αφιερώνεται αποκλειστικά στο να μαζέψω το δωμάτιο μου. Επί μία ώρα κοπιάζω προκειμένου σε 10' από όταν τελειώσω να είναι ξανά μπουρδέλο. (Και δεν το εννοώ για το ήθος ή τις σεξουαλικές επιδόσεις της ιδιοκτήτριας του δωματίου).

Κάθε μέρα θα κάνω κάποια βλακεία (για να το πω επιεικώς) και κάθε μέρα θα βρω για τον εαυτό μου την τέλεια δικαιολογία προκειμένου να είμαι ήσυχη με την συνείδηση μου.

Κάθε βράδυ όταν πέσω να κοιμηθώ φαντασιώνομαι πως έχω κερδίσει 100,000,000 ευρώ στο joker. Συνήθως προτού βάψω τους τοίχους του νέου μου σπιτιού με έχει πάρει ο ύπνος με ένα ηδονικό χαμόγελο στα χείλη. Σε περιπτώσεις έντονης αϋπνίας (ή ξεφτιλίσματος στον ύπνο κατά την διάρκεια της προηγούμενης μέρας - γεγονός όχι ιδιαίτερα σπάνιο) φτάνω να αγοράζω ότι είναι δυνατόν κανείς να αγοράσει και μετά το ρίχνω και στην φιλανθρωπία.

Birthday-girl!

Έχω γεννέθλια σήμερα! Στις 7:45 το απόγευμα θα έχω κλείσει 27 χρόνια ζωής. Γάμα τα! Πως περνάνε τα χρόνια έτσι?...

IOY-IOY-IOY-IOY!

Έτσι κάνει το πουλμανάκι με τους καλούς ανθρώπους που είναι ντυμένοι στα λευκά, σου κάνουν δώρο και εσένα ένα λευκό μπουφανάκι που κλείνει πίσω (τελευταία λέξη της μόδας!) και σε πάνε μια βολτίτσα σε ένα ωραιότατο μέρος όπου γνωρίζεις πολλές ιστορικές προσωπικότητες (βλ. Ναπολέων, Ιησούς κτλ)....
Ωπ! Το ακούω να έρχεται!!! Ήρθαν να με πάνε βόλτα!!! Τι καλαααααααα!!!

Panic attack

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους φοβίες. Εγώ φοβάμαι τις κατσαρίδες, τα ύψη, το σκοτάδι, τη σιωπή, τα κίνητρα των ανθρώπων, την αρρώστια γενικά, τον καρκίνο ειδικά και το θάνατο.
Είναι μέρες τώρα που μου έχουν μπεί υποψίες για ένα πολύ δικό μου άτομο. Πως είναι άρρωστο και πως μπορεί να πεθάνει. Εξετάζω συμπτωματολογία, συγκρίνω στο ίντερνετ, ψάχνω μελέτες, θεραπείες, κόστη, γιατρούς, πιθανότητες επιβίωσης. Όλα ένα "πως-που-γιατι". Και τα κάνω όλα με την μεθοδικότητα και την ψυχραιμία γερμανού γραφειοκράτη. Είμαι η Χέλγκα, ερευνήτρια από την Φρανκφούρτη, για να μην είμαι εγώ που καταρρέω.
Έχω δύο μέρες ακόμα μέχρι να συνοδεύσω το άτομο αυτό στο γιατρό για εξετάσεις. Δύο μέρες στις οποίες θα ζω στην αμφιβολία. Δύο μέρες στις οποίες δεν έχω την δυνατότητα να μοιραστώ τους φόβους μου μαζί του, αφενός για να μην το πανικοβάλλω άδικα, αλλά και για να μην με περάσει για υποχόνδρια στην καλύτερη (ή για δέσιμο στην χειρότερη).
Ένα από τα πράγματα που αγαπώ είναι να έχω δίκιο. Η πνευματική ματαιοδοξία μου σπάει κόκκαλα. Αλλά θα άλλαζα όλες τις φορές που είχα δίκιο και το χάρηκα για να μην έχω δίκιο αυτή τη φορά.

Happy New Year

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο.

Κάθε χρόνο λίγο πρίν την πρωτοχρονιά κάνω προβλέψεις για την επερχόμενη χρονιά. Δεν είναι κληρονομικό χάρισμα, και αφορά μόνο την πάρτη μου. Το 2007 το υπολόγιζα σαν μία υπέροχη χρονιά, και όντως ήταν. Μου συνέβησαν υπέροχα πράγματα που γέμισαν την ζωή μου με χαρά. Απλά ότι όμορφο ήταν να αποκτήσω ή να μου συμβεί, ήρθε μετά κόπων, βασάνων και δακρύων.

Πρόβλεψη για το 2008: Αυτή τη χρονιά η ζωή θα μου διδάξει την αρετή της υπομονής. Έχω να φάω την πίκρα της ζωής μου. Όμως δεν θα πτοηθώ. Άλλωστε αυτό είναι το μάθημα...

Λιουμπλιάνα, αγάπη μου!

Πάνω σε μία από τις "τρεις γέφυρες"

Θέα του ποταμού Λιουμπλιάνιτσα από τις "τρείς γέφυρες"


Άσχημα κτήρια στο κέντρο της Λιουμπλιάνας.


Κεντρικός δρόμος που οδηγεί στις "τρεις γέφυρες". Ψηλά μπορεί να δει κανείς και το κάστρο.

Το κάστρο. Σε κάποια φάση της ιστορίας του εκτελούσε και χρέη φυλακής.



Το εσωτερικό του κάστρου. Γκαλερί, αίθουσες εκδηλώσεων, χώροι αναψυχής.



Πάρκα μέσα στην πόλη... Αθήνα? Ναι, αμε...

Νυστάζω.

Έχω μερικές μέρες τώρα που πραγματικά δεν κοιμάμαι. Κάτι το άγχος της εξεταστικής, κάτι το άγχος και η ανυπομονησία για το ταξίδι, κάτι μερικοί κάγκουρες που περνάνε στην γειτονιά άγρια χαράματα με την μουσική στο τέρμα, είναι ζήτημα να τον παίρνω (τον ύπνο) για τρείς-τέσσερις ώρες την ημέρα.
Είμαι ένα ράκος. Σέρνομαι. Τα μάτια μου έχουν βαθουλώσει. Πως θα πάω Σλοβενία σε αυτά τα χάλια? Χρειάζομαι ύπνο, Χριστιανοί!!!

9 και απόψε!

Εδώ και 23 μέρες βρίσκομαι σε countdown mode. Με το τέλος της εξεταστικής μου μαζέυω τα συμπραγκαλάκια μου, εισιτήρια στο ένα χέρι, βαλίτσα στο άλλο, δαγκώνω την ταυτότητα και τρέχω για Ελ. Βενιζέλ. 12 μέρες Σλοβενία!!!! Να πω πως είμαι χαρούμενη? Να πω πως έχω χάσει τον ύπνο μου? Λίγα θα πω...
Έχω φαγωθεί. Βγάζω ρούχα, βγάζω βαλίτσες, μελετάω μετεωρολογικά δελτία, ξαναβάζω τα ρούχα στην ντουλάπα. Βγάζω μάλλινα ρούχα, βγάζω πιο μεγάλες βαλίτσες, ξαναμελετάω τα μετεωρολογικά δελτία. Τελικά μέχρι τελευταίας στιγμής δεν θα ξέρω τι σκατά να κουβαλήσω μαζί μου. Μάλλον θα αρκεστώ στην παλιά καλή λύση του τα-παίρνω-όλα-και-φεύγω.
Είναι γεγονός πως η Σλοβενία με κυνηγάει χρόνια τώρα. Δυο φορές ήταν να πάω και δεν πήγα. Μία σαν αντιπρόσωπος του πανεπιστημίου μου για ένα συνέδριο του Erasmus, (τελικά πήγα στο συνέδριο στις Βρυξέλλες) και μια για την παρουσίαση ενός προγράμματος που ήθελε να πουλήσει η εταιρία που δούλευα (τελικά έκανα την παρουσίαση στην Σόφια). Αυτή την φορά όμως, εκτός και αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ! Μέχρι τότε βέβαια, απλά θα σβήνω ημέρες, θα σπάω τα δοντάκια της τσατσάρας, θα μπλέκω με βαλίτσες και θα βρίζω και θα καταριέμαι που οι μέρες δεν περνάνε. 9 και απόψε.... Άντε να δούμε τι θα δούμε!

Όλα στο 7

Παραμονές πρωτοχρονιάς. Ατενίζω το 2007 και έχω μια προαίσθηση πως αυτή η χρονιά μου πάει. Έχει γίνει σλογκανάκι με την κολλητή μου πως τα ποντάρουμε "όλα στο 7". Με πραγματική πίστη. Και το 7 μπαίνει. Και αρχίζουνε τα όργανα να παίζουνε για μέεεενα (έκαψα κι απόψε μια καρδιάααααααα). Το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Φαπ-φαπ! Τρεκλίζω, παραπατώ, γραπώνομαι, λυγίζω, διαγράφω, προσθέτω. Και ξανά χαστούκια. Από όλες τις μεριές. Άλλα τα περιμένω, άλλα έρχονται σαν την απόλυτη εκπληξη. Φαπ-φαπ! Και πάλι από την αρχή να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου. Το πιο επώδυνο reality check της ζωής μου. Μάλλον το μοναδικό reality check της ζωής μου.

Απολογισμός: Βάζω φακιόλι και ποδιά και διώχνω την σκαρταδούρα της ζωής μου. Δεκάδες άτομα τρώνε Χ. Ο κοινωνικός μου κύκλος, άρχίζει να μοιάζει με τελεία, παρά με κύκλο. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενη γι'αυτό. Έτσι έχω την δυνατότητα να ελέγχω καλύτερα τα δεδομένα της ζωής μου. Αλλά η ζωή δεν είναι στατική (πάλι καλά εδώ που τα λέμε!). Και αφήνω νέους ανθρώπους να πλησιάσουν. Νέα δεδομένα στον χώρο και τον χρόνο μου. Νέα δεδομένα στη ζωή μου. Ε και? Τι διαφορά κάνει το τώρα από το πρίν? Έμαθα κάτι από αυτή τη χρονιά? Ή μήπως όλα ήταν λόγια του αέρα? Στο πρώτο post γράφω πως αρνούμαι πεισματικά να μάθω από τα λάθη μου. Μήπως αυτό είναι το μοναδικό μάθημα που οφείλω να μάθω? Μήπως τελικά οφείλω να μαθαίνω από τα λάθη μου?
Όλα στο 7 λοιπόν! Και στις μάσκες που έπεσαν, και στις συμπεριφορές που ξεσκεπάστηκαν και στους ανθρώπους που με γονάτισαν και σε όσους στάθηκαν δίπλα μου. Και πάνω απ'όλα, στα λάθη μου και στα γαμημένα τα μαθήματα που πρέπει επιτέλους να μάθω.

Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη...

Πόσο μαλακισμένες σκέψεις πιάνω τον εαυτό μου να κάνει? Αφήνομαι να παρασυρθώ σε τέτοιους συνειρμούς που φτάνω τον εαυτό μου στα πατώματα. Αρνούμαι να ξαναμπώ σε αυτό το τριπάκι. Τώρα πια θυμάμαι.

Θυμάμαι πως ήταν πρίν. Όταν δεν είχα δασκαλευτεί για χρόνια να απαιχθάνομαι όλο μου το είναι. Να σιχαίνομαι κάθε τι που αποτελεί κομμάτι του ποιά είμαι, που ήμουν, που πάω. Τον τελευταίο καιρό έβγαλα από τον σκουπιδοτενεκέ της ζωής μου τα κομμάτια μου. Τα άπλωσα στο πάτωμα και με πολύ υπομονή, τα καθάρισα ένα-ένα και προσπάθησα να τα ξαναταιριάξω. Ένα-δυο κομμάτια λείπουν (άγνωστη η κατάληξή τους), μερικά άλλα έχουν γίνει θρύψαλλα τελείως και δεν μαζεύονται με τίποτα (αιωνία τους η μνήμη), αλλά σε γενικές γραμμές νόμιζα πως τα είχα βάλει στη θέση τους. Με ξαναέστησα, με κοίταξα από εδώ, με κοίταξα από εκεί, μια χαρά ήμουν. Στην αρχή δειλά, έπειτα ξεθάρρεψα, άρχισα ξανά να υπάρχω. Άρχισα να μετράω. Όχι για κανέναν άλλο. Αυτό μου είναι παντελώς αδιάφορο. Για μένα ξανάρχισα να μετράω. Και όσο κράτησε αυτό, όσο τα κομμάτια στέκονταν στη θέση τους, όλα ήταν δυνατά. Όλα μπορούσαν να γίνουν και όλα μπορούσα να τα καταφέρω. Και όντως πόση ενέργεια είχα? Και πόσα πράγματα μου συνέβησαν? Και πόση καλή διάθεση είχα απέναντι σε όλα και σε όλους?

Φταίει η κόλλα? Έπρεπε να καθίσω και άλλο ακίνητη να στεγνώσω τελείως? Νιώθω ένα-ένα τα κομμάτια μου να διαλύονται ξανά. Ζητιανέυω λίγη αγάπη λες και εξαρτάται όλη μου η ζωή από αυτό, και όταν, από τους ανθρώπους που τη ζητάω, μου δίνεται και με το παραπάνω (και κυρίως όχι επειδή την ζητάω αλλά αυ-το-βού-λως!), συμπεριφέρομαι λες και δεν είμαι άξια της αγάπης τους. Λες και μου πέφτει πολύ.

Τι θέλω πια? Εδώ βαρκούλες καίγονται (και όχι μόνο) και το μ**** χτενίζεται. Κάνω σαν κάτι μαλακισμένες γκόμενες που τις ιστορίες τους τις περιγράφουν στο Cosmopolitan. Και ένας Θεός ξέρει πόσο απεχθάνομαι την όλη φάση "Cosmogirl". (<-Αυτό ειπωμένο με Massaputses, Boston προφορά). Είμαι τόσο ανυπόμονη να δω ποιός είναι ο δολοφόνος (κάτι μου λέει πως είναι ο μπάτλερ), αλλά κλείνω τα μάτια μου και δεν βλέπω την ταινία. Κάνω σαν δίχρονο πιτσιρίκι που δεν έχει αποφασίσει αν θέλει καραμέλα ή όχι, αν του αρέσει η γεύση, ή αν τελικά θέλει τσίχλα ή γλυφιτζούρι. Το μόνο που κάνει είναι να χτυπιέται, να ουρλιάζει και να τσιρίζει σαν μανιασμένο. Ωριμότης μηδέν!

Μου φαίνεται πως έχω πολλά θεματάκια να λύσω ακόμα με την πάρτη μου. Σκατά! Και για λίγο νόμιζα πως ήταν όλα καλά. Εύχομαι να είναι απλά μια μεταμεσονύχτια φρίκη εν μέσω εξεταστικής και όχι κάτι το ουσιαστικό. Ψέμματα. Δεν έυχομαι. Προσεύχομαι. Γιατί τώρα θυμάμαι. Δεν ξέρω αν αυτό είναι κατάρα ή ευλογία. Το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ εκεί πίσω, στην προσωπική μου Ιερά εξέταση, όπου είμαι και δικαστής, και δήμιος, και κοινό, αλλά κυρίως θύμα δεν θέλω να ξαναπάω. Τέλος.-

Ζάκυνθος '07

...μέσα στο νεράκιιιιι, πλέουμε αγκαλιάαααα...

Τελικά, αυτό το καλοκαίρι το φοβόμουν άνευ λόγου και αιτίας. Φοβόμουν μήπως το περάσω Αθήνα ή μην δεν πάω διακοπές. Τίποτα από τα δύο δεν συνέβει και οφείλω να ομολογήσω πως είμαι ΕΥ-ΤΥ-ΧΙ-ΣΜΕ-ΝΗ.
Ουσιαστικά πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών στο πατρικό μου, μαζί με τα αδέρφια μου και τους φίλους μου, όλη την ημέρα στη θάλασσα και όλη τη νύχτα σε μπαράκια δεξιά και αριστερά. Αλλά το καλύτερο όλων ήταν οι διακοπούλες μαζί με την φιλενάδα μου. Τρείς μέρες Ιθάκη τον Ιούλιο, και μια εβδομάδα Ζάκυνθο τον Άυγουστο. Με τα σακίδιά μας φορτωμένα πάνω στο μηχανάκι, έκανα τις πιο όμορφες διακοπές της ζωής μου.
Ψέμματα δεν θα πω. Έχω ξεθεωθεί. Χρειάζομαι διακοπές για να ηρεμήσω από τις διακοπές μου, αλλά αν έπρεπε τώρα να ξαναφύγω, έφευγα.
Αυτάαααααααααααα...

Zorec-Norec To the rescue, here I am....

Καραμπόλα...

First I was afraid, I was petrified. Μετά καταφέραμε και σταματήσαμε το αμάξι προτού πέσουμε πάνω στον μπροστινό μας. Ο από πίσω μας δεν ήταν εξίσου επιτυχής. Πρώτη σύγκρουση (τριπλή). Από αριστερά πέρασε ένα ιπτάμενο αμάξι. Ευτυχώς μας μάζεψε μόνο καθρέπτη. Τελικά όλα καλά. Μόνο που το αυτοκίνητο του αδερφού μου δεν έχει πια κώλο. Του τον έβαλαν μέσα :Ρ
I will survive. And I did... Πάλι καλά. Αλλά πονάω παντού ρε πούστη μου.

Οι φίλοι μου που με βρήκαν.

Καιρό τώρα γκρινιάζω. Γκρινιάζω-γκρινιάζω-γκρινιάζω και τελειωμό δεν έχω. Για το ότι δεν ξέρω ποιά είμαι, για το ότι δεν ξέρω που πάω και άλλες λοιπές πίπες χρώματος μπλέ ηλεκτρίκ.
Δεν πάει πολύ καιρός που γνώρισα δυο εξαιρετικούς ανθρώπους που μπήκαν στην ζωή μου σαν σίφουνες, έφεραν τα πάνω κάτω και ω!-τι-εκπληξη! μου θυμήσαν πράγματα που είχα φροντίσει με πολύ κόπο να τα θάψω στην πίσω αυλή του μυαλού μου. Αυτά τα παιδιά τα αγάπησα λες και τα γνωρίζω όλη μου τη ζωή. Ίσως γιατί απλά βοήθησαν στο να ξαναγεννηθώ.
Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι από το promo του μαγαζιού που δουλέυουν στην Ιταλία. Οι φίλοι μου είναι ο πρώτος που εμφανίζεται καθώς επίσης και η τελευταία. Ο Loah και η Wilbi. Ή αλλιώς ο Leonardo και η Simona. Σας ευχαριστώ πολύ μικρά μου. Σμουυυυυυυυυυτς!!!

Καταγγελία

Καταρχάς καλημέρα σααααας! Εύχομαι να είσαστε όλοι καλά και να λιάζετε τα κορμιά σας σε υπέροχες παραλίες και όχι να στέκεστε μπροστά στο pc και να καταγγέλετε τα αίσχη που έζησα εγώ τις προάλλες.
Είχα πάει Θεσσαλονίκη για κάτι δουλειές και όπως είναι λογικό έλαβα αρκετές παραγγελίες για τρίγωνα. Καλό κορίτσι είμαι, χατήρια δεν χαλάω εύκολα, οπότε φτάνοντας εκεί και τελειώνοντας τις δουλειές μου, ξεχύθηκα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης για να αγοράσω τα αναθεματισμένα τα τριγωνάκια. Μην ξέροντας σε ποιο ζαχαροπλαστείο να πάω, πήρα τηλέφωνο μια Σαλονικιά γνωστή μου και με προέτρεψε να πάω στον Τερκενλή. Τα τσουρέκια του είναι φημισμένα οπότε δεν αμφέβαλα ούτε στιγμή για την ποιότητα των τριγωνακίων του. Αγόρασα αρκετά κιλά, τα ζαλώθηκα σαν το γαϊδούρι και πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς ο δρόμος είναι αρκετά μακρύς, κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος. Δεν ξέρω πόσο κοιμόμουν, απλά ξέρω πως ξύπνησα με μια τρελή υπογλυκαιμία. Ανοίγω το κουτί και αρπάζω ένα τριγωνάκι. Είναι περιττό να σας πω πως μου τρέχαν στην κυριολεξία τα σάλια. Και πάλι καλά να λέω, καθώς αν δεν υπήρχε περίσσια σιέλου στο στόμα μου, μπορεί και να είχα πνιγεί και να μην το μαθαίνατε ποτέ και να αναρωτιόσασταν μια ζωή τι να απέγινε εκείνη η τόσο καλή και γλυκειά κοπέλα με το φλογερό ταμπεραμέντο, την απίστευτη προσωπικότητα, το πηγαίο και αστείρευτο χιούμορ, την γοητεία, την τσαχπινιά και ένα σωρό άλλες μαλακίες που μου αρέσει να λέω για τον εαυτό μου και να χαζοχαίρομαι μόνη μου.
Φρίκη! Προδοσία! Αίσχος! Η μούργα, τα καθιζήματα και οι αρκουδέιδες όλου του κόσμου! Το τριγωνάκι ήταν άδειο. Είχε απλά ένα τσουλουφάκι κρέμα, μια μικρή τουφίτσα, η οποία εκτελούσε καθαρά διακοσμητικούς σκοπούς τόσο μικρή που ήταν. Όλο το υπόλοιπο τρίγωνο ήταν σκέτη σφολιάτα, σοροπιασμένη μεν, όχι επαρκώς δε. Αποτέλεσμα να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, να κινδυνεύω να πνιγώ καθώς η σφολιάτα δεν κατέβαινε με τίποτα, όπως ακριβώς και η προσβολή. Έγινε ο Τερκενλής φίρμα και μπορεί να πουλάει ότι αηδία του καπνίσει χωρίς να νοιάζεται για το κοινό που τον προτιμάει. Αχ, ban που πάει χαμένο! Και δεν σας λέω πόσο πήγε το μαλλί. Τα τριγωνάκια αν είναι ωραία είναι πραγματικά ένας γευστικός οργασμός. Αλλά να πληρώσω το μαλλί και να βγώ με τουφίτσα, Εεε! αυτό πάει πολύ. ..

Επιστροφή στο μπουρδέλο.

Επιστρέφω Αθήνα απόψε. Δεν θέλωωωω! :(
Την σιχαίνομαι αυτή την πόλη.

Μισώ τα νοσοκομεία

Αυτό είχα να πω. Όλο μου το άχτι εξαντλήθηκε στον τίτλο.

"Les Mondes Englοutis" ή αλλιώς "Ταξίδι στο κέντρο της γης"

Ή αλλιώς το αγαπημένο μου παιδικό όλων των εποχών.

Χρόνια τώρα έψαχνα, μάταια, να βρω κάποιον να το θυμάται. Είχα αρχίσει να φοβάμαι πως δεν υπήρξε ποτέ και πως το είχα φανταστεί. Τελικά μια ενδελεχέστατη έρευνα στο internet έφερε κάποια αποτελέσματα. Παραθέτω κάποια links προκειμένου να θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να μάθουν οι μικρότεροι. Δυστυχώς το τραγούδι της έναρξης δεν κατάφερα να το βρω στα ελληνικά αν και έχω βρει τους στίχους. Τραγουδούσε η Λία Βίσση.
******Το ελληνικο τραγουδι βρεθηκε!!! Παραθέτω το link. Enjoy!!!********

ΣΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ ΣΟΥ ΘΑ ΔΩ...
ΝΑ 'ΧΕΙΣ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
ΘΑ ΔΕΙΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΠΕΡΝΩ

ΔΩΣ ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΣΤΗ ΓΗ...
ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΜΙΓΟΥΜΕ
ΕΛΑ ΚΑΙ 'ΣΥ ΜΑΖΙ.

ΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΜΕ
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΤΗΣ ΓΗΣ
ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ
ΜΗ ΔΙΣΤΑΖΕΙΣ
ΜΠΟΡΕΙΣ
ΕΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ
ΜΗ ΔΙΣΤΑΖΕΙΣ
ΜΠΟΡΕΙΣ

Dylan Dog

Ένα μικρό αφιέρωμα στον χάρτινο μου έρωτα που φέτος έκλεισε 20 χρόνια κυκλοφορίας. Πρώην ντετέκτιβ της Scotland Yard, νυν ιδιωτικός ντετέκτιβ με ειδίκευση στα παραφυσικά φαινόμενα. Έχει 5,5 αισθήσεις, όταν δεν είναι καλά παίζει κλαρινέτο (αν και ξέρει να παίζει μόνο ένα τραγούδι) ή προσπαθεί να μοντάρει ένα ξύλινο μοντέλο γαλέρας. Είναι διαρκώς άφραγκος, έχει για βοηθό του έναν αποτυχημένο πρώην κομικό, μισεί τις νυχτερίδες και πηδάει τις καλύτερες γκόμενες. Κάθε τεύχος είναι σχεδιασμένο από διαφορετικό σκιτσογράφο, από τους 17 που εργάζονται για την δημιουργία του. Από τα 432 τεύχη που κυκλοφορούσαν όταν έπαψα να μπορώ να τα αγοράζω (6 χρόνια πρίν, δηλαδή), εγώ έχω στην κατοχή μου μόλις 121. Είχαν κυκλοφορήσει και στην ελλάδα κάποια τεύχη, αλλά δεν πήγαν καλά (μάλλον μόνο εγώ τα αγόρασα) και δεν ξανακυκλοφόρησαν. Κρίμα...

...Άααααααχχχχχχ! ΑΓΑΠΩ!